مقالات » لعن و سب » آیالعن مسلمان جایزاست؟!
نام مقاله: آیالعن مسلمان جایزاست؟!
مؤلف: بیان معاوف
نوع: عمومي
تاریخ: شنبه 24 مرداد 1397
دانلود مستقيم ()


پاسخ حلّی


با توجّه به نمونه های فراوانی که از لعن پیامبر و اصحاب بر مسلمانان بیان شد، می توان دریافت: اسلام شخص، نمی تواند مانع از لعن او باشد، زیرا ممکن است فردی به واسطه اعمالی ناروا، شایسته لعن گردد. این که چه اعمالی انسان را مستحق لعن می کند، از آیات قرآن کریم و نیز از قول، فعل و تقریر پیامبر اکرم صلّی الله علیه وآله و امامان معصوم علیهم السّلام آشکار می گردد.


از همین روست که غزالی در موضوع آفات زبان، به عواملی که مستوجب لعن است اشاره کرده و بدعت و فسق را قسیم کفر، قرار داده است. او می گوید:


«والصفات المقتضیه للعن ثلاثه: الکفرو البدعه و الفسق.»


با توجّه به آن که در قسمت، نباید اقسام، تداخل نمایند، لذا معلوم می شود: بدعتگذار و فاسق، غیر از کافر بوده و در عین حال، مستحق لعن است. این استحقاق، به سبب بدعت و فسق، تحقّق یافته است.


در روایات نبوی، گناهان بسیاری نام برده شده و فاعل آن، مورد لعن قرار گرفته است. پرواضح است که این افراد مسلمان بوده ولی به جهت ارتکاب 


معصیت فاسق گشته و مستحق لعن میباشند. در زیر به روایاتی اشاره میشود:


قال رسول الله صلّی الله علیه وآله: ملعون ملعون من سب أباه. ملعونملعون من سب أمه. ملعون ملعون منعمل عمل قوم لوط. ملعون ملعون منأغرى بین بهیمتین. ملعون ملعون منغیر تخوم الأرض. ملعون ملعون منکمه أعمى عن الطریق.


عن أبی هریره قال: لعن رسول اللهصلى الله علیه وسلم الرجل یلبس لبسهالمرأه والمرأه تلبس لبسه الرجل.


عن بن عباسان رسول الله صلى اللهعلیه وسلم لعن المذکرات من النساءوالمخنثین من الرجال.


عن أبی هریره قال قال رسول اللهصلى الله علیه وسلم: لعن الله السارقیسرق البیضه فتقطع یده ویسرقالحبل فتقطع یده.


أخبرنی عون بن أبی جحیفه قال: رأیتأبى اشترى حجاما فسألته عن ذلکفقال: «إن رسول الله صلى الله علیهوسلم نهى عن ثمن الدم وثمن الکلب وکسـب الأمه ولعن الواشمهوالمستوشـمه وآکل الربا


وموکله ولعن المصور


عن علقمه عن عبد الله قال: «لعن اللهالواشمات والمستوشمات والنامصاتوالمتنمصات والمتفلجات للحسنالمغیرات خلق الله قال فبلغ ذلک امرأهمن بنى أسد ـ یقال لها أم یعقوب ـ وکانت تقرأ القرآن فاتته فقالت: «ماحدیث بلغنی عنک انک لعنت الواشماتو المستوشمات و المتنمصات والمتفلجات للحسن المغیرات خلق الله؟»فقال عبد الله: «ومالی لا العن من لعنرسول الله صلى الله علیه وسلم وهو فیکتاب الله.»


آن چه در روایات نبوی، مور دنهی قرار گرفته، لعن بی جهت بر برادر مسلمان است؛ علاوه بر این، لعن به جانداران، جمادات، روزگار و ... نیز نهی شده است.بر این اساس، اگر لعن بر کسی که مستحق لعن است، فرستاده شود، محظوری نخواهد داشت. لذا إبن حبان بابی از کتاب «الصحیح» را این گونه عنوان گذاری می کند: «ذکر الزجر عن أنیلعن المرء أخاه المسلم دون ان یأتیبمعصیه تستوجب منه إیاها»


وی در ذیل این عنوان، روایتی را از پیامبر نقل می کند که با توجّه به مورد صدور آن، می توان دریافت: لعن مسلمان به نحو مطلق، مورد نهی پیامبر قرار نگرفته است. او می نویسد:


عن زید بن أسلم قال کان عبد الملکیرسل إلى أم الدرداء قال وربما باتتعنده قال فدعا عبد الملک خادما فأبطأعلیه فقال: «اللهم العنه» فقالت: «لاتلعنه فإنی سمعت أبا الدرداء یحدثعن رسول الله صلى الله علیه وسلمقال: «إن اللعانین لا یکونون شهداء ولاشفعاء یوم القیامه.»»


روشن است: خادمی که به انجام وظیفه اشتغال داشته و صرفاً کندی کرده است، مستحق لعن نمی باشد. ولی کسی که به لعن عادت کرده و «لعّان» شده است، در هر موقعیّتِ نارضایتی، به لعن افراد و اشیاء می پردازد. عملکرد نادرست چنین کسی است که مورد نهی قرار گرفته است.جا


اگر لعن کردن، به عنوان یک عادت در انسان استقرار یابد و به هر بهانه ای، دهان را به لعن بگشاید، امری ناروا خواهد بود. آن چه در روایات ناهیه از لعن، نهی شده، همین «لعّان بودن» است.


First Page (1)    1  2  3  4